و در جلد 8 ص 410 مذكور است كه بر سبيل مجاز گفته مىشود : عمّم بضمّ اوّل ، عمامه بر سر او نهاده شد بمعنى : سوّد ، يعنى سرورى يافت ، زيرا تاجهاى عرب عمامه‌ها است ، پس همانطور كه در زبان عجم گفته شده : تاج گذارى كرد در زبان عرب گفته شده : عمامه بر سر او نهاد ، و نيز گفته كه در عرب وقتى كه تاج بر سر كسى گذاردند گفته مىشود معمّم ، و رسم در ميان عرب چنين بود : هنگامى كه مردى را بسرورى و آقائى منصوب ميداشتند عمامه سرخى بر سر او مىنهادند ، ولى فرس چون تاج بر سر پادشاهانشان ميگذاردند به او ميگفتند متوّج يعنى : تاج گذارى شده . و شبلنجى در « نور الابصار » ص 25 - « صاحب التاج » را از جمله القاب رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله ذكر نموده و سپس گفته : مراد عمامه است ، يعنى دارندهء عمامه ، زيرا عمامه‌ها تاجهاى عرب است ، چنان كه در حديث آمده ، بنابر اين اساس و مبنى در آن روز ( روز غدير خم ) رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله عمامه بر سر على عليه السّلام گذارد بهيئت خاصى كه مشعر بر عظمت و جلال آن جناب بود . آرى . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله بوسيلهء عمامه خود كه نام آن « سحاب » بود بدست مبارك خود در آن اجتماع عظيم على عليه السّلام را تاج گذارى فرمود و با اين عمل اشعار به اين معنى فرمود كه شخص تاج گذارى شده ( على عليه السّلام ) بمقام إمارت نظير امارت خود برانگيخته و منصوب گشته ، با اين فرق كه على عليه السّلام از رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله ابلاغ مىكند و قايم مقام آنحضرت است بعد از او . حافظ ، عبد اللَّه بن ابى شيبه و ابو داود طيالسى و ابن منيع بغوى و ابو بكر بيهقى ، بطوريكه در جلد 8 « كنز العمال » ص 60 مذكور است از على عليه السّلام روايت نموده‌اند كه فرمود : در روز غدير خم رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله عمامه اى بر سر من پيچيد و قسمتى از آن را از پشت سرم افكند و در لفظ روايتى چنين مذكور است : طرفى از عمامه را بر دوشم افكند ، سپس پيغمبر اكرم فرمود : همانا خداوند در روز بدر و حنين مرا